නොසැලෙන ගල්

නොසැලෙන ගල්

ඈත අතීතයේ, බරණැස් රජුන්ගේ රාජධානියේ, එක්තරා ශ්‍රේෂ්ඨ රජෙක් දවසක් රාජ්‍ය කරන ලදී. උන්වහන්සේ ධර්මිෂ්ඨ වූ අතර, සියලු සත්වයන් කෙරෙහි දයාබර වූහ. එහෙත්, රජුට පැමිණි එක් දුකක් විය. උන්වහන්සේගේ දරුවන්, පුතුන් සහ දූවරුන්, කිසිවෙකුත් රජුගේ ධර්මිෂ්ඨකම හෝ ප්‍රඥාව උරුම කරගෙන සිටියේ නැත. ඔවුහු විනෝදකාමී වූහ, සැප සම්පත්වල ගිලී සිටියහ, රාජ්‍ය පාලනය ගැන කිසිදු උනන්දුවක් දැක්වූයේ නැත. රජුට මේ ගැන බොහෝ කනස්සල්ලක් විය. තමාගෙන් පසු රාජ්‍යය පාලනය කරන්නේ කවුදැයි ඔහු බොහෝ කල්පනා කළේය.

දිනක්, රජු තම අමාත්‍ය මණ්ඩලය කැඳවා මෙසේ පැවසීය: "මගේ පුත්‍රයෙනි, මාගේ හදවතෙහි එක් මහත් දුකක් තිබේ. මාගේ දරුවන් කිසිවෙකුත් රාජ්‍ය පාලනයට සුදුස්සන් නොවේ. ඔවුන් විනෝදයෙන් කාලය ගත කරනවා මිස, රටේ පැවැත්ම ගැන නොසිතයි. මට පසු මේ රාජ්‍යය කුමක් වේදැයි මම ඉතාමත් කනස්සල්ලෙන් සිටිමි."

අමාත්‍යවරු රජුගේ කනස්සල්ල තේරුම් ගත්හ. එක් ජ්‍යේෂ්ඨ අමාත්‍යවරයෙක් ඉදිරියට පැමිණ මෙසේ කීවේය: "මහා රජතුමනි, ඔබ බිය විය යුතු නැත. මේ ලෝකයෙහි ධර්මය හා නීතියට අනුව කටයුතු කරන, උතුම් ගුණධර්මවලින් යුත් මිනිසුන් තවමත් ජීවත් වෙති. ඔබ ඔබේ දරුවන්ව විවිධ ආකාරයෙන් පරීක්ෂා කර බැලුවහොත්, අවසානයේදී ඔබ බලාපොරොත්තු වන උරුමක්කාරයා සොයාගත හැකිය."

රජු අමාත්‍යවරයාගේ උපදෙස පිළිගත්තේය. ඔහු තම දරුවන්ව පරීක්ෂා කිරීමට විවිධ ක්‍රම සොයා බැලීය. මුලින්ම, ඔහු තම පුතුන්ව අලංකාර රථවලින්, රන් භාණ්ඩවලින්, සහ විවිධ වස්ත්‍රවලින් අලංකාර කොට, රාජධානියේ විවිධ ප්‍රදේශවලට යැවීය. ඔවුන්ට ගම්වල ජනතාවට ත්‍යාග පිරිනමා, ඔවුන්ගේ ආදරය දිනා ගන්නා ලෙස කීවේය.

පුතුන් සතුටින් පිටත්ව ගියහ. ඔවුන් සෑම තැනකම ධනය, විනෝදය, සහ මත්පැන්වල ගිලී සිටියහ. ඔවුන් ජනතාවට ධනය බෙදා දුන්නත්, ඔවුන්ගේ හදවත්වල කිසිදු දයාවක් හෝ කරුණාවක් නොතිබුණි. ඔවුන් ජනතාවගේ දුක සැප ගැන නොසැලකූහ. ඔවුන්ගේ එකම අරමුණ වූයේ තමන්ගේ විනෝදය පමණි.

දින කිහිපයකට පසු, පුතුන් රජු වෙත පැමිණියහ. රජු ඔවුන්ගෙන් ඇසුවේය: "ඔබලා ගම්වල ජනතාවට ධනය බෙදා දුන්නාද? ඔවුන් ඔබට ආදරය කළාද?"

පුතුන් සිනාසෙමින් කීහ: "මහා රජතුමනි, අපි ධනය බෙදා දුන්නෙමු. ජනතාව අපට ආදරය කළහ. ඔවුන් අපට සිනාසුණහ, අප සමඟ විනෝද වූහ. නමුත්, අපට ඔවුන්ගේ දුක ගැන අසන්නට ලැබුණේ නැත. අපට ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා ගැන දැනගන්නට ලැබුණේ නැත. අපගේ එකම අරමුණ වූයේ අපගේ විනෝදය පමණි."

රජුගේ මුහුණෙහි දුකක් පතිත විය. ඔහු තම දරුවන්ගේ නුනුවණ ගැන කලකිරීමට පත් විය. ඔහුට වැටහුණේ, ධනය හා විනෝදය පමණක් ජනතාවගේ හදවත් දිනා ගැනීමට හෝ රාජ්‍ය පාලනයට සුදුස්සෙකු කිරීමට ප්‍රමාණවත් නොවන බවයි.

ඊළඟට, රජු තම දූවරුන්ව කැඳවා, ඔවුන්ට රන් භාණ්ඩ, මුතු මැණික්, සහ විවිධ අලංකාර වස්ත්‍ර ලබා දුන්නේය. ඔවුන්ට ගම්වලට ගොස්, දුප්පත් හා අසරණ ජනතාවට උපකාර කරන ලෙස කීවේය.

දූවරුන් ද සතුටින් පිටත්ව ගියහ. ඔවුන් ගම්වලට ගොස්, ධනය බෙදා දුන්නහ. නමුත්, ඔවුන් ද දුප්පත් ජනතාවගේ දුක ගැන නොසැලකූහ. ඔවුන්ගේ හදවත්වල කිසිදු දයාවක් හෝ කරුණාවක් නොතිබුණි. ඔවුන්ගේ එකම අරමුණ වූයේ තමන්ගේ විනෝදය පමණි. ඔවුන් අසරණයන්ට උපකාර කළේ, ඔවුන්ගේ ධනය ප්‍රදර්ශනය කිරීමට මිස, සැබෑ සෙනෙහසින් නොවේ.

දින කිහිපයකට පසු, දූවරුන් රජු වෙත පැමිණියහ. රජු ඔවුන්ගෙන් ඇසුවේය: "ඔබලා දුප්පත් ජනතාවට උපකාර කළාද? ඔවුන්ගේ දුක සැප ගැන සොයා බැලුවාද?"

දූවරුන් සිනාසෙමින් කීහ: "මහා රජතුමනි, අපි ධනය බෙදා දුන්නෙමු. අපි ඔවුන්ට උපකාර කළෙමු. නමුත්, අපට ඔවුන්ගේ දුක ගැන අසන්නට ලැබුණේ නැත. අපට ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා ගැන දැනගන්නට ලැබුණේ නැත. අපගේ එකම අරමුණ වූයේ අපගේ විනෝදය පමණි."

රජුගේ හදවත තවත් දුකින් පිරී ගියේය. ඔහු තම දරුවන්ගේ නුනුවණ ගැන තවත් කලකිරීමට පත් විය. ඔහුට වැටහුණේ, ධනය හා විනෝදය පමණක් දයාව, කරුණාව, සහ සැබෑ සෙනෙහස නොමැතිව කිසිවක් සාර්ථක කරගත නොහැකි බවයි.

දිනක්, රජු තම රාජ සභාවේදී මෙසේ කීවේය: "අද මම මගේ පුතුන් හා දූවරුන්ව පරීක්ෂා කළෙමි. ඔවුන් කිසිවෙකුත් රාජ්‍ය පාලනයට සුදුස්සන් නොවේ. ඔවුන් ධනය හා විනෝදය පමණක් සොයන අතර, ජනතාවගේ දුක සැප ගැන නොසලකයි. මාගේ රාජ්‍යය කුමක් වේදැයි මම ඉතාමත් කනස්සල්ලෙන් සිටිමි."

එවිට, රජුට එක් අදහසක් පහළ විය. ඔහු තම අමාත්‍ය මණ්ඩලය කැඳවා මෙසේ කීවේය: "මම මගේ පුතුන් හා දූවරුන්ව පරීක්ෂා කිරීමට එක් අලුත් ක්‍රමයක් සොයාගෙන ඇත. මම ඔවුන්ට එක්තරා ගලක් ලබා දෙන්නෙමි. ඔවුනට එම ගල සෙලවිය හැකිදැයි මම බලන්නෙමි. කවුරුන් එම ගල සෙලවීමට සමත් වේද, ඔහුට මාගේ රාජ්‍යය උරුම කර දෙන්නෙමි."

රජු ඉතාමත් විශාල, සෙලවිය නොහැකි ගලක් ගෙන්වා, එය තම පුතුන් හා දූවරුන්ට ලබා දුන්නේය. ඔහු ඔවුන්ට කීවේය: "මෙය මහා බලසම්පන්න ගලක්. මෙය කිසිවෙකුටත් සෙලවිය නොහැකි යැයි කියනු ලැබේ. කවුරුන් මෙම ගල සෙලවීමට සමත් වේද, ඔහු මාගේ රාජ්‍යය උරුම කරගනු ඇත."

පුතුන් හා දූවරුන් සිනාසුණහ. ඔවුන් සිතුවේ, මේ ගල සෙලවීම ඉතාමත් පහසු කාර්යයක් බවයි. ඔවුන් රජුගෙන් අවසර ගෙන, එම ගල වෙත ගියහ.

මුලින්ම, ජ්‍යේෂ්ඨ පුත්‍රයා ඉදිරියට පැමිණ, තම ශක්තිය පෙන්වීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු ගල වටා ගොස්, එය තල්ලු කළේය, ඇදගත්තේය. නමුත්, ගල සෙලවුණේ නැත. ඔහු වෙහෙසට පත් වී, පරාජයෙන් පසු බැස ගියේය.

ඊළඟට, දෙවන පුත්‍රයා පැමිණියේය. ඔහු ද තම ශක්තිය පෙන්වීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු ගල වටා ගොස්, එය තල්ලු කළේය, ඇදගත්තේය. නමුත්, ගල සෙලවුණේ නැත. ඔහු ද වෙහෙසට පත් වී, පරාජයෙන් පසු බැස ගියේය.

මෙලෙස, සියලු පුතුන් හා දූවරුන්, තම ශක්තිය, ධනය, සහ විවිධ උපක්‍රම භාවිතා කර, ගල සෙලවීමට උත්සාහ කළහ. නමුත්, කිසිවෙකුත් සමත් වූයේ නැත. ඔවුන් සියලු දෙනාම පරාජයට පත් වී, රජු වෙත පැමිණ, ගල සෙලවිය නොහැකි බව කීහ.

රජු ඔවුන් දෙස බලා, කණගාටුවෙන් මෙසේ කීවේය: "ඔබලා කිසිවෙකුත් මාගේ රාජ්‍යයට සුදුස්සෙකු නොවේ. ඔබලා කිසිවෙකුත් සැබෑ ශක්තිය, ධෛර්යය, හෝ ප්‍රඥාව නොමැති අය වෙති."

එවිට, රජුට එක්තරා බෝධිසත්වයන් වහන්සේගේ ආත්මය සිහි විය. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ, පෙර ආත්මයකදී, එක්තරා දුප්පත් ස්ත්‍රියක ලෙස උපත ලබා සිටියහ. ඇය ඉතාමත් ධර්මිෂ්ඨ වූවාය, දයාවන්ත වූවාය, සහ සියලු සත්වයන් කෙරෙහි කරුණාවෙන් කටයුතු කළාය.

බෝධිසත්වයන් වහන්සේ, රජුගේ ආරාධනයෙන්, රජුගේ රාජ සභාවට පැමිණියහ. රජු ඔවුන්ට ගල පෙන්වා, මෙසේ කීවේය: "මම ඔබට එක්තරා ගලක් ලබා දෙන්නෙමි. මෙය මහා බලසම්පන්න ගලක්. මෙය කිසිවෙකුටත් සෙලවිය නොහැකි යැයි කියනු ලැබේ. කවුරුන් මෙම ගල සෙලවීමට සමත් වේද, ඔහුට මාගේ රාජ්‍යය උරුම කරගනු ඇත."

බෝධිසත්වයන් වහන්සේ, කිසිදු කැලඹීමකින් තොරව, ගල දෙස බැලූහ. උන්වහන්සේ ගල අසලට ගොස්, එහි මුලින්ම, ගලේ කුඩා සිදුරක් දුටුහ. උන්වහන්සේ එම සිදුරට තම ඇඟිල්ල ඇතුල් කර, මෘදු ලෙස එය තල්ලු කළහ.

"පින්වත් රජතුමනි, මේ ගල සෙලවීම එතරම් අපහසු දෙයක් නොවේ. ධෛර්යය, ප්‍රඥාව, සහ සැබෑ සෙනෙහස ඇති අයට කිසිම දෙයක් අපහසු නැත."

ඔවුනගේ අතින් ගල මෘදු ලෙස සෙලවුණි. මුලදී කුඩා චලනයක් පමණක් වූ නමුත්, එය ක්‍රමයෙන් වැඩි විය. රජු සහ සභාවේ සිටි සියලු දෙනා පුදුමයට පත් වූහ. ඔවුන් කිසි විටෙකත් එවැනි දෙයක් දැක නැත.

රජු, බෝධිසත්වයන් වහන්සේගේ ප්‍රඥාව සහ ශක්තිය දුටු අතර, උන්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකම හා දයාව ගැන පැහැදුණි. ඔහුට වැටහුණේ, සැබෑ ශක්තිය යනු බාහිර බලය නොව, අභ්‍යන්තර ශක්තිය, ප්‍රඥාව, සහ දයාව බවයි.

රජු බෝධිසත්වයන් වහන්සේ වෙත ගොස්, ගෞරවයෙන් වැඳ, මෙසේ කීවේය: "මහා යෝගීන් වහන්ස, ඔබ මාගේ රාජ්‍යය උරුම කරගැනීමට සුදුස්සාය. ඔබ සැබෑ ධර්මිෂ්ඨකම, ප්‍රඥාව, සහ දයාව ඇති අයෙකි. මම මගේ රාජ්‍යය ඔබ වෙත පවරා දෙමි."

බෝධිසත්වයන් වහන්සේ රජුගේ ආරාධනය පිළිගත් අතර, බරණැස් රජුන්ගේ රාජධානියේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනයක් කළහ. උන්වහන්සේ සියලු සත්වයන් කෙරෙහි දයාබර වූහ, ජනතාවගේ දුක සැප ගැන සැලකූහ, සහ ධර්මය හා නීතිය අනුව රාජ්‍යය පාලනය කළහ.

කතාවෙන් ලැබෙන ධර්මය

සැබෑ ශක්තිය යනු බාහිර බලය හෝ ධනය නොවේ. එය අභ්‍යන්තර ශක්තිය, ප්‍රඥාව, ධෛර්යය, සහ දයාවයි. ධර්මිෂ්ඨ හා දයාබර පුද්ගලයන්ට කිසිම දෙයක් අපහසු නැත. ඔවුන්ට ඕනෑම බාධාවක් ජයගත හැකිය.

බෝධිසත්වයන් වහන්සේ බුද්ධත්වය සඳහා පාරමිතා

මෙම ජාතකයේදී බෝධිසත්වයන් වහන්සේ ප්‍රඥා පාරමිතාව සහ දයාව බුද්ධත්වය සඳහා පාරමිතා ලෙස බිම්බා ඇත.